|
Czarny Kosmos i Bajka o głowach
Tak więc grubiorza zeżor Bóg... Ale czy to w bebechach Wielkiej Czornej Ryby czy na grubie w czornych bebechach ziemi - grubiorzowi to było jedno. Siedzioł przez chwila, badoł na naobkoło i myśloł co by sam zrobić, ale że ani obadać nic niy obadoł ani wymysleć tyż nic niy wymyślił, machnoł ino w końcu rynkom i pedzioł "Tera to jedno. Ino gupi szuko roboty jak cołki świat sie skończył". Lygnoł sie tedy na czornej ziemi w czornych odmętach boskich bebechów i wyjmnoł z przepastnej czornej kapsi cygarety i picki. Kurzył tak grubiorz dłuższo chwila, a myśli mioł czorne. Pofedrowołby trocha - fedrować lubił, bo to przeca był grubiorz-artysta - ale kaj sam tera fedrować jak tu już Kosmos, czorny Kosmos, a dalij niż Kosmos niy idzie? Kurzył więc ino dalij, kurzył i kurzył i nic ino wielkie wele cimy zolewoły go durś z kożdej strony. "Smola taki fajrant!" pedzioł w końcu i taki pierzyński weltszmerc łoroz go chycił, że myśloł, że niy szczimie. A że inkszych pomysłów ani roboty niy mioł, stanoł gibko i zaczął leźć przed siebie. Loz tak coraz dalij i dalij, szybciyj i szybciyj, ani sie obejrzoł jak już niy loz a lecioł a nieskończone czorne morze falowało doobkoła i szumiało, dychało i burczało, aż zdoło się grubiorzowi, że coły zły Kosmos na niego bado i godo "Kaj tak pieronie lecisz!" Aż tak łoroz pofurgnoł grubiorz, że myśloł przez chwila, że to samo Ziemia ganc sie rozdupcyła a on som jedyn zostoł w pustym i złym Kosmosie. Ale Ziemia sie niy rozdupcyła - była tam dalij, była, a kiedy grubiorz nazod w nia piznoł, to myśloł, że sie z niej niy dźwignie ino tak po Dzień Sądu już ostonie leżeć. Ale sie dźwignoł, a jak już sie dźwignoł to zapolił picka co by obadać skuli jakiego to pieroństwa tak sie wyglebił. A na ziemi siedzioł synek - goły i chudy - co cało łeba mioł zakryto wielkom szmatom, kero lśniła w tej smutnej cimie żywom krwistom czerwieniom. "A ty pieronie co sam robisz i czego z tom szmatom na łebie gołom żiciom na zimnej zoli siedzisz?" Tak grubiorz ryknoł na synka, chycił za szmata i zerwoł ja mu z łeby (bo choć dobry chop to był to trocha już z tego wszystkiego mioł nerwy). Ale ledwo to zrobił jak taki ryk podniósł tyn synek, że mało grubiorz ze szczewików niy wyskoczył. "No już, już" pedzioł gibko "Mosz nazod ta szmata. Powiedz ino czego ci tak je gańba, że sie cało łeba zakrywosz? Bestoż tyś je gryfny synek i niejedno frela wiela by za takiego dała." Pokręcił na to synek pomału łebom, dźwignoł palec tam kaj zdoło sie grubiorzowi, że musi być jego gemba i znieruchomioł. Badoł grubiorz na synka, a synek badoł na grubiorza, aż kapnoł sie w końcu, że spod tyj szmaty tyn nic ino durś wślepio sie w jego własno glacato, bezwstydnie nago łeba. Skrygowoł sie na to trocha - choć som niy wiedzioł czymu - i narzucił się na glaca czorno chustka, co ja zowsze ze sobom broł na szychta. Przegodoł wtedy synek w końcu a godoł językiem tak dziwnym i złym, że myśloł przez chwila grubiorz, że to som dioboł do niego godo:
Był taki czas gdy głowy nasze kuliste były i gładkie. Ich planetarny majestat wznosił się dumnie na naszych barkach, ich krągłą doskonałością zachwycały się gwiazdy i słońca. A i my sami na własne subtelne, stereometryczne piękno nie byliśmy obojętni. Wiele dni i nocy stary, strapiony Bóg obserwował jak oczy nasze - ślepe na szalony nieład ułomnego świata - z ospałą lubością zataczają się w idealnie krągłych głowach. Nie mówiliśmy wtedy wcale, bo ust nie mieliśmy, przepełnieni zaś poczuciem własnego piękna i doskonałości nie pragnęliśmy nikogo i niczego, więc i mówić nam nie było trzeba. Aż razu pewnego poczuliśmy gdzieś głęboko w środku obce nam dotąd drżenie. Z początku ledwo wyczuwalne, wzmagało się z każdym dniem. I zbudził się w nas w końcu wielki niepokój. On to przerodził się we wrzask, który rozsadził nasze głowy, deformując je okrutnie i na zawsze pozostawiając w nich straszliwą, ziejącą ranę. Przemówił wtedy do nas Bóg i, nakazując miłować nam swój własny upadek, nauczył jak mówić i śmiać się, abyśmy do końca naszych dni słyszeć mogli w swych słowach echo tego pierwotnego wrzasku, każdy zaś uśmiech by obnażał znamię naszego upodlenia.
* * *
Tu zawor sie synek i zaczoł kiwać tom i nazod. Czekoł dłuższo chwila grubiorz czy aby zaś czego niy powie ale tyn kiwoł sie ino i kiwoł. Roz ino przestoł na chwila, co by sie ta czerwono szmata na łebie poprawić, rynka dźwignoł tam kaj zdoło sie grubiorzowi, że musi być jego gemba i cicho zaszlochoł.
|
