Był roz jedyn taki grubiorz, co fedrowoł głęboko jak żodyn inkszy. Wszyscy na grubie ino sie dziwili: "Na co łon tam fedruje głęboko jak wongel mo już tukej?" Ale niy wiedzioł żodyn, że jego wongel niy interesowoł, bo to był grubiorz-artysta. I fedrowoł tak tyn grubiorz dzień i noc, szychta za szychtom - keby niy cygaret pauzy to fedrowołby durś.

Aż przytrefiło sie tak roz, że dofedrowoł sie do Kosmosu. Trocha sie grubiorz zdziwił, no bo jak to Kosmos tukej na dole... ale nic - Kosmos to Kosmos. Wyloz tedy do tego Kosmosu i sie rozejrzoł. I bado tak i widzi, że tyn Kosmos to je coły bioły a Ziemia to je w nim czorno choby wongel na śniegu. "W sumie ja," myśli grubiorz, "tela światła w Kosmosie to musi być bioły."

I bado tak grubiorz dalij i widzi, że z tyj czornej Ziemi płynom w Kosmos kryształowe wody mórz i oceanów i mieniom sie w kosmicznej bieli choby sople lodu. "W sumie ja," myśli grubiorz, "tela wody na Ziemi to coś sie zawsze uleje."

I bado tak dalij i bado tyn grubiorz i widzi, że w tych kryształowych wodach płynących w tyj kosmicznej bieli czorne syreny furgajom tom i nazod choby chmury sadzy. Podropoł sie ino grubiorz po glacy i pomyśloł: "Murzyn farorz, murzyn prezydent, to i w Kosmosie murzyn sie znodzie..." I stoł tak grubiorz dalij i sie oglondoł i co sie ino kajś wejrzoł to coś nowego obadoł a wszystko to take dziwne było, że żodnymu inkszemu by sie to w łebie niy pomieściło.

Aż łoroz tak pierzyńsko tompło w cołym Kosmosie, że aż niebo zamrugało i obejrzoł grubiorz, że płynie ku niemu przez Kosmos wielko czorno ryba i godo "Jo je Pan Bóg twój i tak żeś mnie grubiorzu znerwowoł żeś sam do mojego Kosmosu przyloz, marasu naniósł i chamskim okiem badoł na wszystkie moje cuda, że ci tera normalnie niy popuszcza!"

Siednoł sie na to grubiorz na tej czornej Ziemi w tym biołym Kosmosie i zadumoł straszliwie bo tego to już do końca pochytać niy umioł. A Pan Bóg nic ino zeżor go zaro wroz z całom Ziemiom i popłynoł dalij rządzić Kosmosem.

Jarosław Wieczorek