Nieco wydumana bajka z odrobiną metafizyki

Wielki głód chycił grubiorza. Tak to on już mioł, że choć w robocie mógł o samej gorzole i cygaretach szychta za szychtom cisnąć, to co sie fest znerwowoł, abo co mu fest smutno było, to zaro sie głodny robił. I tak tera tyż poczuł sie łoroz choby pusty, zimny kachlok. Ino co sam tera robić i kaj iść? Nic ino czorno cima doobkoła ? jeszcze pódzie kaj po omacku i zaś o jakiego sebleczonego pierona sie wyglebi. Nazod skond przyloz tyż nie pódzie bo to przeca był chop wielkich czynów. Poszkroboł sie tedy po glacy i szkroboł się tak długo aż w końcu z tego szkrobania nowo koncepcja zrodziła sie w jego łebie.

Grubiorz cichym był chopem i nigdy za wiela niy godoł. Ino co kilof mioł w rynce to mógł nim cołe epopeje wygodać abo, jak trza było, to i hymn wyśpiewać. Ale tera w czornej kosmicznej pustce jego kilof ucich i na nic byłoby mu nowych słów szukać. Z braku więc inkszych metod ekspresji spioł sie grubiorz w siebie, sapnoł z czi rozy, chrząknął, ku niebu wejrzoł i w te słowa przegodoł:

Ojcze nosz, keryś po śnieżno-biołych niebiosach swym czornym rybim cielskiem od wieków majestatycznie tańcowoł a tera żeś je wszędzie bo żeś w nerwach coły świat zeżor: jo sie z tobom wadzić niy beda, bo choć kara twoja wielko to i wielko mojo wina - i jo som bela umaraszonego grubiorza nieproszonego do dom puścić bych niy chcioł. Ale dyć tyś je miłościom, tedy i grubiorzowi swojemu przajać musisz; dyć tyś je samo dobro i do swojego grubiorza być ty więc dobry choć trocha. Bestoż co by tako wielko kara dobrze szczimać chop durś o głodzie być niy może, bo już zaro niy o niej ino o chlebie powszednim myśli. Dej mi tedy jedno Słowo co w chleb sie zmieni a obejrzysz, że tak piyknie zaro tyn mój krzyż poniesa, że czorne czeluście twoich bebechów bedom mi jeszcze czorniejsze, a twojo nieskończono srebrzysto chaupa z jej czornymi cherubinami ciebie zdo sie złoto.

Tak przegodoł grubiorz i, z rozpędu szkrobiąc sie dalij po glacy, czekoł czy Bóg mu czego niy odpowie. I już myśloł, że na nic mu sie to cołe fandzolenie zdoło, kiedy cołko Ziemia zatrzęsła sie tak choby pęknąć zaro miała a przez kosmos przewalył sie dziwny pomruk, co zdawoł sie szlochem starej baby zaczynać a krzykiem zarzynonego bajtla kończyć. Kajś na wierchu coś hukło, rykło, zatrzeszczało i łoroz rozwarło sie czorne niebo a przez szkaradnie pokrzywiono dziura co sie w nim zrobiła wloło sie do środka biołe, zimne światło. Zrozumioł wtedy grubiorz, że to Bóg sie śmieje. I choć trocha go to ubodło, to i tak na sercu zaro mu się cieplij zrobiło bo Wielko Czorno Ryba, fest widać rozbawiono jego udrękom, ani myślała sie zawrzyć, rozświetlając coło Ziemia wroz ze wszystkim, co sie na niej kryło.

Ja no, tak to właśnie w życiu je, że co sie kery myśli, że los sie do niego uśmiechnoł to tak po prawdzie los sie z niego śmieje, tela ino, że śmiejąc się na chwila zapomino przypilnować co by keremu za letko nie było.

Jarosław Wieczorek